
No creo que seais más de diez los que estéis impacientes esperando que escriba, pero perdonarme esta dejadez que no olvido,porque despues de barrer telarañas,cerrar etapas y buscar orden en mi vida(todavía no del todo conseguido)...he decidido abrir ventanas que tenía tapiadas,que creí cerradas por una larga temporada...y despues del esfuerzo,vuelvo en otoño,Porque no soy capaz de medir mi tiempo por días si no por cantidad de luz.
No pretendo dar muchas explicaciones,es más,no las voy a dar, porque siempre preferí la sugerencia, a la afirmación rotunda,la pregunta retórica, a la indiscreta,la intuición, al conocimiento racional de la curiosidad malsana,...y tardar media hora para decir "son las cuatro y media"
Pero para vosotros que sé que me leeis,hoy escribo sin pensar,como sale,como llueve,como se llora,como fluye y como se eyacula...escribo bajo los efectos de una tremendísima borrachera de sueño y cansancio,por culpa del maldito trabajo ¿que dignifca?¡¡¡Anda ya!!!...te cansa y te proporciona dinero la mayoría de las veces,cierta seguridad para llegar a fin de mes,y punto pelota.Sólo pocas veces te aporta algo más,y parece mentira que sea yo la que esté diciendo esto.
Pero hoy me carga el mundo de los mayores,por eso estoy aqui tendiendo trapitos de todo este mes que estuve cerrada en palabras escritas.Porque por falta de tiempo todas las noches tuve que parar este motorcito de rumiaciones si quería descansar.Y claro me sorprendió el otoño de frases hasta arriba y en realidad poco que decir,sólo a vueltas como una peonza.
Y aunque ahora estoy hipotecando tiempo de sueño,lo que estoy haciendo me reconforta tanto que no me importa que mañana cuando baje el sol a mi ventana a las 8, y suba la persiana...maldiga no haber reprimido estas ganas de escribir,porque ya estoy re-que-te-harta b de re-frenar-me!!!
Por eso aunque no haya contado nada sustancial,cierro esta entrada con puntos suspensivos para no olvidarme que dejo algo pendiente de seguir contando...
5 comentarios:
a tus vecinos de blog nos alegra verte salir por la ventana, estabamos un poco preocupados aunque sabíamos que seguías ahí por el ruido de ese motorcito de rumiaciones. y nos alegra sobre todo que lo hagas aclarando que no fue olvido y que te vayas con puntos suspensivos, que es como soltar las migas en el camino para poder volver a casa...
da gusto el volver a pasar por esta fábrica de letras...yo como siempre con mi sonrisa tonta de buen lector y mi,a la vez,patidifusión a la hora de descubrir lo que escribes...
se agradece mucho tu arte,de verdad...
Un abrazo muy fuerte. No sé si el trabajo dignifica, pero no tenerlo a estas alturas es fustrante. Disfrútalo, aunque a veces creas que solo te proporcione moneda de cambio para acceder a otras cosas. Muchos besos y déjate ver pronto, si no tendré que dejarme caer y autoinvitarme a un desayuno, café...
Ala, cando poidas visítame, de momento non teño nada, pero o título che vai facer gracia... Agora teño que aprender a facer máis cousas
Non podo ver a túa última entrada!!
Publicar un comentario